Категория
Авиация и космонавтика
Тип
реферат
Страницы
34 стр.
Дата
01.03.2013
Формат файла
.doc — Microsoft Word
Архив
157063.zip — 31.57 kb
  • kastus-jeduardavch-cyjalkosk-vynaxodnk-u-galne-kasmanatyk-raketnaj-tjexnk_157063_1.doc — 112 Kb
  • Readme_docus.me.txt — 125 Bytes
Оцените работу
Хорошо  или  Плохо



Текст работы

У
Разані і адбылося з Кастусём Эдуардавічам няшчасце, стромка змяніўшае ўсё яго
жыццё. Пасля
вясёлага зімовага катання на санках ён застудзіўся. Прастуда моцна аслабіла
арганізм, інфекцыя выклікала шкарлятыну. "Захварэў, трызніў. Думалі,
памру, але я акрыяў, толькі моцна аглох, і глухата не праходзіла. Яна вельмі
мучыла мяне". Калі да гэтага Касцячы быў вясёлым і жывым хлапчуком,
гарэзай, удзельнікам разнастайных дзіцячых забаў, то пасля хваробы пачалася
іншая, горкая і цяжкая паласа жыцця. "Са аднагодкамі і ў грамадстве я
часта ашукваўся... Гэта выдаляла мяне ад людзей і прымушвала ад нуды чытаць,
засяроджвацца, марыць. Гэта паглыбляла мяне ў самога сябе, прымушала шукаць
вялікіх спраў, каб заслужыць ухвалу людзей і не быць гэтак прэзренным".
Нетутэйша час вучыцца, і Касцячы разам з малодшым братам паступіў у Вяцкую мужчынскую
гімназію (у Вятку сям'я пераехала ў 1868 году). Але вучоба давалася цяжка:
"Вучыцца ў школе я не мог: настаўнікаў цалкам не чуў або чуў адны смутныя
гукі", - адзначаў ён пасля. Пакінуўшы гімназію пасля трэцяга класа, будучы
навуковец пачаткаў займацца самастойна па кнігах бацькі і старэйшых братоў.
Кнігі дапамаглі яму знайсці сваё "я". Ён стаў захапляцца дакладнымі
навукамі, мадэляваць і, па іх жа словам, яшчэ ў дзяцінстве марыць аб палётах,
аб пераадоленні зямнога прыцягнення, "...кніг было мала, настаўнікаў у
мяне зусім не было, таму мне прыходзілася больш ствараць і дзеяць, чым
успрымаць і засвойваць... Адным словам, творчы элемент, элемент самаразвіцця,
самабытнасці пераважаў", - пісаў аб гэтым перыядзе свайго жыцця пазней Кастусь
Эдуардавіч. І далей: "Гадоў з 14-15 я стаў цікавіцца фізікай, хіміяй,
механікай, астраноміяй, матэматыкай і г. д.". Гэтая самастойнасць развіцця
дапаможа будучыні навукоўцу выпрацаваць свой адмысловы стыль творчасці, у якім
заўсёды будуць пераважаць воля мыслення, шырата далягляду, глыбіня навуковага
аналізу, настойлівасць у давядзенні кожнага навуковага пытання да лагічнага
дазволу, вера ў неабходнасць і важнасць сваёй працы, арганічнае спалучэнне
тэорыі і эксперыменту. Да глыбокай старасці захаваў навуковы здольнасць
здзіўляцца ўсяму новаму, хутка схопліваць гэта новае і ісці адважна значна
далей наперад, часам насуперак з існымі становішчамі, захоўваць на працягу
ўсяго жыцця неверагодную сілу ўяўлення.



Ваше мнение



CAPTCHA